Βλήτα καλλιέργεια


Το βλίτο ή αλλιώς βλίτρον ή βλιταράκι όπως επίσης συναντιέται ακόμα και ως γλίντρος αποτελεί μια μικρό και θαμνώδες μονοετές φυτό το οποίο δεν ξεπερνάει σε ύψος τα 80 εκατοστά, αλλά όμως η θέση του στις βραστές καλοκαιρινές σαλάτες μας είναι ιδιαίτερη και ξεχωρίζει.
Βλήτα, καλλιέργεια
 Το βλίτο φυτρώνει μόνο του ή και σπέρνεται ανάμεσα στα άλλα κηπευτικά των καλοκαιρινών περιβολιών.


Η κύρια αιτία της καλλιέργειάς του είναι το φύλλωμά αλλά και οι σπόροι του. Το αυτοφυές κόκκινο βλίτο που λέγεται αλλιώς και αγριόβλιτο και διαθέτει πλατιά φύλλα είναι αρκετά εντυπωσιακό. 
Βλήτα, καλλιέργειαΤο κόκκινο βλίτο συνήθως δεν τρώγεται αλλά αφήνεται σε γλάστρες και σε άκρες από τα περιβόλια για διακοσμητικούς καθαρά λόγους. Η έντονη και ίσως και γλυφή και συνάμα και δροσερή γεύση του βλίτου μας αναγκάζει να το βράζουμε σε συνδυασμό με διάφορα άλλα λαχανικά.
Καλό είναι να αποφεύγουμε να καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες και ειδικά το ζουμί γιατί περιέχει ουσίες, μη ακριβώς προσδιορισθέντες ακόμη, που μπορεί να προκαλέσουν παροδική μείωση στη αντίληψη μας, εξ ου και ο χαρακτηρισμός « βλήτο» για κάποιους ανθρώπους. Ο χαρακτηρισμός «δεν τρώω κουτόχορτο», στο βλήτο αναφέρεται. Επίσης είναι τοξικό για πολλά ζώα όπως πρόβατα, γουρούνια κ.α.

Προσοχή!
Στην ίδια οικογένεια των σολανιδών (Solanaceae) ανήκουν τα δυο χόρτα που βλέπετε στις παρακάτω φωτογραφίες, ο τάτουλας και η αγριοντοματιά, τα οποία θέλουν πολλή προσοχή μια και είναι δηλητηριώδη και θα τα βρείτε στις ίδιες ακριβώς περιοχές που αναπτύσσεται και το βλήτο.

Αγριοντοματιά
Αγριοντοματιά μικρή




τάτουλας
Ο περίφημος τάτουλας
βλήτο και τάτουλας.


και εδώ στην φωτογραφία, αριστερά το βλήτο και δεξιά ο τάτουλας.
http://www.fytokomia.gr 


Ορτανσία (Hydrangea macrophylla)


Η ορτανσία είναι φυτό ανοιξιάτικο το οποίο έχει συνδυαστεί με το Πάσχα και την γιορτή της μητέρας.


Ορτανσία (Hydrangea macrophylla)
Κατά την αγορά του, διαλέξτε φυτά ανθισμένα με βαθύ πράσινο χρώμα στα φύλλα του.

Η ορτανσία είναι φυτό εξαιρετικής καλλωπιστικής αξίας, το οποίο προσαρμόζεται σε χαμηλές θερμοκρασίες και ευδοκιμεί σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, ενώ πρέπει να ποτίζεται καθημερινά και να αποφεύγεται η επαφή του με τον μεσημεριανό ήλιο.
Για να έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, η φύτευση της ορτανσίας πρέπει να γίνεται στον κήπο τους μήνες Οκτώβρη – Νοέμβρη, ή Μάρτη – Απρίλη.

Αν επιθυμείτε να έχει ροζ άνθη, πρέπει να της βάλετε χώμα με αλκαλικό ph. Κάτι το οποίο το πετυχαίνουμε προσθέτοντας 50gr. ασβέστη ανά τετραγωνικό μέτρο.
Ορτανσία (Hydrangea macrophylla)Αν επιθυμείτε να έχει μπλε άνθη, τότε χρειάζεστε χώμα με όξινο ph. Αυτό το πετυχαίνουμε προσθέτοντας στο χώμα τύρφη και κάθε χρόνο οργανικό σίδηρο και θειικό αργίλιο.

Το κλάδεμα γίνεται μετά την ανθοφορία του στο τέλος του χειμώνα, όπου τότε αν το φυτό είναι σε γλάστρα το μεταφέρουμε σε ψυχρό μέρος μέχρι την έναρξη της επόμενης βλάστησης του.

Κατά το κλάδεμα αφήνουμε μόνο δύο φύλλα σε κάθε κλαδί. Τα πρώτα δύο χρόνια κλαδεύουμε λίγο και στη συνέχεια περισσότερο. Αρχικά αφαιρούμε τους γερασμένους βλαστούς και μετά τους πιο αδύναμους που βρίσκονται στο εσωτερικό του φυτού και φαίνεται πως δεν θα ανθοφορήσουν.

Επίσης κλαδέψτε στο 2ο μάτι τους πλάγιους βλαστούς που είχαν άνθη τον περασμένο χρόνο. Σκοπός μας με το κλάδεμα, είναι ότι πρέπει να δείχνει το φυτό συμμετρικό.



Η ορτανσία είναι δικοτυλήδονο φυτό, που ανήκει στην οικογένεια Υδραγγειοειδή (Hydrangeaceae). To γένος Υδραγγεία (Hydrangea) περιλαμβάνει γύρω στα 25 είδη, που ευδοκιμούν στην Κεντρική και στην Ανατολική Ασία, κυρίως στην Κίνα και στις περιοχές των Ιμαλαΐων, όπως επίσης και στην αμερικανική ήπειρο. Καλλιεργείται ως διακοσμητικό φυτό. Είναι θαμνώδες, φυλλοβόλο φυτό. Έχει μεγάλα φύλλα μήκους έως 15 εκατοστά, σχήματος καρδιάς με οδοντωτή περιφέρεια. Οι ταξιανθίες της είναι πλούσιες, και σφαιρικές. Αποτελούνται από πολλά ροζ, κόκκινα, μοβ, μπλε και λευκά άνθη. Το χρώμα στα άνθη της καθορίζεται κυρίως από τη γενετική σύσταση του φυτού αλλά και από το έδαφος, όμως μία αλλαγή χρωματισμού μπορεί να επιτευχθεί και με διάφορους εμβολιασμούς.
Η ορτανσία καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό σε γλάστρες και κήπους . Στην Ιαπωνία αποξηραμένα πέταλα των ανθών προστίθενται στο τσάι δημιουργώντας την ποικιλία τσαγιού «ορτανσία».
Στην Ελλάδα η καλλιέργεια γίνεται κυρίως στην Αττική και το φυτό έρχεται σε ανθοπωλεία ανθισμένο σε γλάστρες από το χειμώνα μέχρι τον Μάιο.

Περιγραφή
Είναι ένας μικρός, θάμνος ύψους 0,40 εκ. έως 2,50 μ. Τα φύλλα είναι ωοειδή ή ελλειπτικά, αιχμηρά στην κορυφή πριονωτά, και έχουν μήκος 10-20 εκ. Τα άνθη είναι λευκά ή ρόδινα. Σχηματίζουν σφαιρικές, φοβοειδείς ή κορυμβόμορφες ταξιανθίες. Ευδοκιμεί σε διάφορα εδάφη, όχι όμως υγρά. Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα. Κυριότεροι εχθροί της είναι το ωίδιο, ο μύκητας Ασκόχυτος και άλλα.

Η καταγωγή του φυτού είναι από την Κίνα και την Ιαπωνία. Στις χώρες αυτές καλλιεργείται από τα πολύ παλιά χρόνια, με ποικίλες παραλλαγές. Σταδιακά μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο και έγιναν διασταυρώσεις ποικιλιών, ώστε εμφανίστηκαν στο εμπόριο ομορφότερα υβρίδια.

Καλλιέργεια
Η ορτανσία ανθίζει την άνοιξη, ενώ ο πολλαπλασιασμός της προκύπτει από μοσχεύματα, με την καλύτερη εποχή της να είναι μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου. Απαραίτητο για την άνθισή της είναι να περάσει το φυτό για ένα διάστημα από χαμηλές θερμοκρασίες. Όπως συμπεραίνουμε, αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ το καλοκαίρι θα πρέπει να τη φυτέψουμε σε μέρος σκιερό, με δροσιά, μακριά από τον ζεστό ήλιο. Οι νέοι βλαστοί της ορτανσίας είναι ευαίσθητοι στο παγετό, γι'αυτό ας έχουμε το νου μας όταν το φυτό μας είναι σε μικρή ηλικία.
Το άνθος της ορτανσίας είναι εντυπωσιακό και μεγάλο, απαρτίζεται όμως από πολύ μικρά λουλουδάκια που κάνουν μια μεγάλη μπάλα. Αν αφαιρούμε με ένα ψαλιδάκι κάθε τόσο, κυρίως από τα πλαϊνά μέρη, μερικά από τα ανθάκια, τότε όσα μένουν θα γίνονται μεγαλύτερα, επειδή θα απορροφούν περισσότερα θρεπτικά στοιχεία. Αυτό λοιπόν θα έχει ως αποτέλεσμα εντονότερα και μεγαλύτερα άνθη. Το κλάδεμα ανθοφορίας της ορτανσίας γίνεται όταν το φυτό μας είναι σε ηλικία ενός έτους, ενώ δε χρειάζεται κλάδεμα διαμόρφωσης, μιας και το σχήμα του άνθους είναι σφαιρικό από τη φύση του. Τα γέρικα και ξερά κλαδιά της θα πρέπει να αφαιρούνται, ενώ τυχόν κιτρίνισμα στα φύλλα τη στιγμή όμως που οι γραμμές σε αυτά παραμένουν πράσινες, ερμηνεύεται ως έλλειψη σιδήρου λόγω των πολλών νερών. Σε αυτή την περίπτωση μειώνουμε το νερό στο πότισμα και εφοδιαζόμαστε σίδηρο από ένα γεωπονικό κατάστημα. Τέλος, φροντίστε να προσθέστε κάποιο λίπασμα πλούσιο σε οργανικά και ιχνοστοιχεία.

Πηγές: DIYTV econews.gr  https://el.wikipedia.org

Πασχαλιά (Syringa vulgaris)


Η Πασχαλιά (Syringa vulgaris) είναι φυλλοβόλος θάμνος από τους πιο αρωματικούς που μπορεί να μεγαλώσει και να γίνει ολόκληρο δέντρο. 
Πασχαλιά (Syringa vulgaris)
Χαρακτηριστικό της είναι πως ανθίζει τις μέρες περίπου του Πάσχα. Είναι μοσχομυριστή και φουντωτή. Τα χρώματά της είναι το λευκό , το κίτρινο και το μωβ. Το μωβ ίσως θεωρείται το πιο δημοφιλές χρώμα.

Η καλλιέργεια της είναι σχετικά εύκολη. Είναι αρκετά ανθεκτικό στο κρύο και τον παγετό. Χρειάζεται ηλιόλουστα σημεία και έδαφος με καλή στράγγιση. Φτάνει μέχρι τα 10 μέτρα ύψος.

Η πασχαλιά αποτελεί ένα από τα παραδοσιακά φυτά. Είναι ένα από τα αγαπημένα φυτά των κηπουρών και όχι άδικα. Τα λέει όλα το θεσπέσιο άρωμα και το ζωηρό μωβ ή το απαλό λευκό χρώμα των λουλουδιών της.

Τα πλούσια λουλούδια της μπορείτε να τα χαρείτε και μέσα στο σπίτι. Αν έχετε μία φουντωμένη και γεμάτη με τσαμπιά από άνθη πασχαλιά, μπορείτε να κόψετε κλαδιά με λουλούδια και να στολίσετε στα βάζα. Θα διατηρηθούν φρέσκα για αρκετές ημέρες, αρκεί να τους αλλάζετε κάθε δύο μέρες το νερό στο βάζο.
Τα μέρη του φυτού είναι πικρά. Σ' αυτό το γεγονός έγκειται και η φαρμακευτική αξία του. Είναι καλό αντιπυρετικό. Τονωτικό και κατάλληλο γι αυτούς που υποφέρουν από δυσπεψία, φούσκωμα και διάρροια αλλά και όσους πάσχουν από ρευματισμούς.

Σημαντικό είναι για περισσότερη ανθοφορία να κλαδεύετε αμέσως μετά το τέλος της ανθοφορίας. Συνήθως μετά το κλάδεμα παρουσιάζει έντονη ανάπτυξη που μπορεί επίσης να σημαίνει και ανεξέλεγκτη κλαδοφυΐα. Ταυτόχρονα με το κλάδεμα απομακρύνονται τα ξερά κλαδιά. Έτσι, με ένα γερό κλάδεμα θα δημιουργηθούν δίοδοι, για να μπορέσει να περάσει άφθονο φως και δροσερός αέρας σε όλο το φυτό.

πηγή: www.fitoriofreris.gr

καρπούζι (Citrullus lanatus) καλλιέργεια


Ένας από τους πιο δροσιστικούς καρπούς του καλοκαιριού είναι αυτός του φυτού της καρπουζιάς. 
καρπούζι  καλλιέργεια
Χαρακτηριστικό του γνώρισμα αποτελεί η συνήθως ερυθρόχρωμη ιδιαιτέρως απολαυστική πλούσια υδαρής σάρκα του η οποία μπορεί να καταναλώνεται κυρίως υπό τη μορφή δροσιστικού φρούτου, αναψυκτικού, ποτού ή ελαφρού φαγητού με τη συνοδεία του περίφημου τυριού της φέτας.

Το επιστημονικό όνομά του είναι Κίτρουλλος εριώδης (Citrullus lanatus) και ανήκει στην οικογένεια των Κολοκυνθοειδών (Cucurbitaceae). Η νεοελληνική ονομασία του είναι υδροπέπων. Άλλες ονομασίες που το χαρακτηρίζουν είναι Σίκυς ο υδροπέπων, πατιχιά, πατισχιά, πατίχα ή σαρακινοπέπονο. Κατάγεται από την κεντρική αφρικανική ήπειρο.
Σήμερα καλλιεργείται παγκοσμίως σε μεγάλες εκτάσεις, αλλά το καλλιεργούσαν εντατικά ήδη από την Αρχαιότητα κυρίως στην Αίγυπτο. Όσον αφορά στους Αρχαίους Έλληνες ενδεχομένως να γνώριζαν την ύπαρξή του (πχ Γαληνός) και ίσως να το ονόμαζαν μηλοπέπων, παρ’ όλο που αρκετοί μελετητές διχογνωμούν ως προς τον εννοιολογικό προσδιορισμό της λέξεως.

Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες αλλά άξιες αναφοράς είναι 5:

Η τσινκουαντίνα, η οποία χαρακτηρίζεται από παχιά φλούδα και σάρκα όχι πολύ γλυκιά

Η ρομανιόλα ή Γαλλική, της οποίας η φλούδα έχει μεσαίο πάχος και εξωτερικά έχει χρωματικές λωρίδες πράσινες και μαυριδερές
Η λομβαρδική, χαρακτηρίζεται από το μεγάλο της καρπό τη λεπτή φλούδα τη σακχαρώδη σάρκα και τους πολυάριθμους σπόρους και είναι ελάχιστα παραγωγική
Η Κλοντλάικ, μέσο - όψιμη με μεγάλο και μακρουλό καρπό λεπτή φλούδα και ανθεκτική στις μεταφορές

Η μπέιμπι σούγκαρ, η οποία είναι πρώιμη με μεγάλο καρπό

Στην Ελλάδα καλλιεργούνται κυρίως τρείς ποικιλίες: η λευκόσαρκη, η μοσχάτη και η κοινή (ερυθρόσαρκη)
Η καλλιέργειά του στην Ελλάδα ξεκινάει από τις αρχές της άνοιξης έως τις αρχές του καλοκαιριού. Είναι μια ετήσια καλλιέργεια με βλαστό έρποντα και φύλλα μεγάλα και χνουδωτά. Τα άνθη της βγαίνουν 6 με 7 εβδομάδες από την βλάστηση του σπόρου και πρόκειται συνήθως για μονήρη άνθη. Πρώτα εμφανίζονται τα αρσενικά και μετά τα θηλυκά. Τα φυτά είναι αυτόγαμα. Η επικονίαση γίνεται με έντομα.

Ασθένειες
Δυστυχώς, το φυτό της καρπουζιάς είναι επιρρεπές σε φυτοπαθολογικά προβλήματα εξ αιτίας διαφόρων ασθενειών και κυρίως αυτών που σχετίζονται με το έδαφος ως προς την προέλευσή τους. Η πιο καταστροφική προσβολή η οποία είναι σε θέση ακόμα και να εξολοθρεύσει μία παραγωγική καλλιέργεια θα υποστηρίζαμε ότι αποτελεί η ανδρομύκωση του φουζαρίου.


Φουζάριο σε καρπουζιά
Το φουζάριο είναι ένας μύκητας ο οποίος κυρίως φράσσει τα αγγεία του φυτού εμποδίζοντας την τροφοδοσία των υπέργειων τμημάτων σε νερό και θρεπτικά στοιχεία με επίπτωση συνήθως την ολοκληρωτική καταστροφή της καρπουζιάς. Εάν κάποια φυτά γλιτώσουν από την ασθένεια πιθανώς θα επιτύχουν μία υποβαθμισμένη ποιοτικά και ποσοτικά παραγωγή καρπουζιών. Για αυτό καλό θα ήταν να αποφεύγουμε να καλλιεργούμε δύο συνεχόμενες καλλιεργητικές περιόδους φυτά καρπουζιάς στο ίδιο χωράφι εάν θέλουμε να έχουμε μεγάλη παραγωγή. Επιπροσθέτως, αξιοσημείωτη ζημία, αλλά σε μικρότερη έκταση, μπορεί να προξενήσει η προσβολή από φυτοπαθογόνο νηματώδη.


Καλλιέργεια
Η καρπουζιά προτιμά αφράτα και ηλιόλουστα εδάφη προσχωσιγενή πλούσια και κατά προτίμηση καλά αποσυντιθέμενες οργανικές ουσίες. Δεν πρέπει η καλλιέργεια να παρατείνεται στο ίδιο μέρος για πάνω από ένα έτος.

Είναι απαραίτητη η καλή λίπανση με φώσφορο και κάλιο. Το δεύτερο ευνοεί στο μεταβολισμό των σακχάρων με συνέπεια γλυκά και εύγευστα καρπούζια.

Η σπορά γίνεται μεταξύ Απριλίου και Μαΐου με το φύτεμα 3-4 σπόρων ανά τρύπα στην οποία ύστερα μπαίνει καλά χωνεμένη κοπριά και χώμα ανακατεμένο ακολουθεί ένα καλό πότισμα.

Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας πρέπει να γίνει αντιμετώπιση των ζιζανίων με χημικά μέσα η με το παραδοσιακό βοτάνισμα. Για τα φυτά μας το πότισμα είναι απαραίτητο όμως χρειάζεται πολύ προσοχή γιατί είναι απαραίτητο να γίνετε μετά την ανατολή του ηλίου ή νωρίς το πρωί. Είναι επίσης απαραίτητο το κορφολόγημα του κεντρικού βλαστού και των πλευρικών για να μειώσουμε των αριθμό καρπών ανά φυτό.

Καλό είναι να γίνεται και μια λίπανση επιφανείας γιατί η καρπουζιά είναι πολύ απαιτητικό φυτό.
Η συγκομιδή γίνεται σταδιακά από τον Ιούλιο ως και τον Αύγουστο τις βραδινές ώρες μια ένδειξη ωριμάνσεως είναι η απώλεια της γυαλάδας του καρπού. Προσοχή ο καρπός πρέπει να αφαιρείται χωρίς τον ποδίσκο.


Απαιτήσεις σε νερό
Το καρπούζι αποτελείται κατά 90% από νερό, οπότε η επάρκεια νερού είναι καθοριστική κατά την ανάπτυξη του φυτού και του καρπού. Έλλειψη νερού μπορεί να προκαλέσει κενά στον αγρό και μείωση της φυλλικής επιφάνειας και κυρίως της σοδειάς. Η επάρκεια νερού είναι σημαντική κατά τη βλαστική ανάπτυξη αλλά τελείως καθοριστική κατά την περίοδο της ανθοφορίας και της ανάπτυξης του καρπού. Η συχνότητα και η διάρκεια της άρδευσης εξαρτάται κυρίως από τις καιρικές συνθήκες, τον τύπο του εδάφους και από μερικές εδαφογενείς ασθένειες, κυρίως μετά τη δωδέκατη εβδομάδα.

Οι περισσότεροι αγροί καρπουζιού αρδεύονται με ψεκασμό. Αυτό μπορεί να είναι ένα σύστημα που αποτελείται από έναν κεντρικό άξονα, (πολύ αποτελεσματικό για αγρούς με ορθογώνιο σχήμα) ή με ένα μεγάλο μεταφερόμενο σωλήνα ή με ένα σταθερό σύστημα από φορητούς σωλήνες . Επίσης, η στάγδην άρδευση είναι μια διαδεδομένη μέθοδος στους αγρούς καρπουζιού. Αυτή η μέθοδος είναι πολύ αποτελεσματική για φυτά που καλλιεργούνται με πλαστική κάλυψη. Με την στάγδην άρδευση χρησιμοποιείται 40% λιγότερο νερό, φυτρώνουν λιγότερα ζιζάνια, και επιτυγχάνονται πρωιμότερες σοδειές. Η άρδευση πρέπει να γίνεται 2-3 φορές την εβδομάδα (σε ευνοϊκές καιρικές συνθήκες) με 15,25-24,4 cm3 να χορηγούνται σε κάθε άρδευση. Ο κύριος στόχος της άρδευσης είναι να διατηρήσει την εδαφική υγρασία σε όλες τις περιόδους αλλά χωρίς να γίνει κατάκλιση.


Διαμόρφωση

Οι μίσχοι της καρπουζιάς πρέπει να αναστραφούν ή να προσαρμοστούν οι καταβολάδες στην κατάλληλη κατεύθυνση. Μ΄ αυτό τον τρόπο διατηρούνται καθαρά τα αυλάκια για να διευκολύνεται η κίνηση και η καλλιέργεια ανάμεσα στα φυτά χωρίς να πληγώνονται οι μίσχοι. Αυτή η διαμόρφωση πρέπει να γίνει πριν οι καταβολάδες εγκατασταθούν με ρίζες και πρέπει να γίνει μια φορά σε κάθε καταβολάδα ώστε να αποφευχθούν ζημιές και στριφογυρίσματα του μίσχου.


Κ
λάδεμα

Τα φυτά του καρπουζιού πρέπει να κλαδεύονται για αποφυγή υπερβολικής καρπόδεσης έτσι ώστε να παραμείνει ο σωστός αριθμός καρπών με το κατάλληλο εμπορικό μέγεθος. Με το πρώτο κλάδεμα απομακρύνονται όλοι οι κακοσχηματισμένοι (μη εμπορικοί) καρποί ενώ με το δεύτερο απομακρύνονται όλοι οι καρποί που σχηματίστηκαν όψιμα ώστε να αυξηθούν σε μέγεθος αυτοί που θα απομείνουν. Μετά το κλάδεμα πρέπει να υπάρχουν δυο καρποί ανά μίσχο.


Μέθοδοι πολλαπλασιασμού

Ο πολλαπλασιασμός της καρπουζιάς μπορεί να επιτευχθεί είτε με το σπόρο είτε με μοσχεύματα. Η φύτευση γίνεται συνήθως με το χέρι σε υπερυψωμένες κλίνες που λέγονται λόφοι, ή μηχανικά σε αυλάκι σποράς. Η φύτευση πρέπει να γίνεται όταν το έδαφος είναι υγρό.


Σπόρος

Ο σπόρος του καρπουζιού φυτρώνει σε θερμοκρασίες μεταξύ 200C -350C. Η σπορά πρέπει να καθυστερείται ώσπου να περάσει ο κίνδυνος παγετού. Όταν γίνει νωρίτερα, πολλοί παραγωγοί συμπληρώνουν την πρώτη σπορά με μια δεύτερη 7-10 μέρες αργότερα δεδομένου ότι κάποιοι σπόροι θα χαθούν από το ψύχος. Αυτή είναι μια δαπανηρή μέθοδος όταν χρησιμοποιούνται υβρίδια και δεν αντισταθμίζεται με τα έσοδα από τα πρώιμα καρπούζια.


Μοσχεύματα

Τα μοσχεύματα χρησιμοποιούνται συχνότερα επειδή ο σπόρος κοστίζει πολύ. Όταν επιδιώκεται πρώιμη παραγωγή, ο παραγωγός μπορεί να χρησιμοποιήσει μοσχεύματα οπότε αρχίζει την παραγωγή 2-3 εβδομάδες νωρίτερα σε σχέση με τους παραγωγούς που χρησιμοποιούν σπόρο. Υπάρχουν διάφορες φροντίδες κατά την χρησιμοποίηση μοσχευμάτων. Όταν χρησιμοποιούνται μοσχεύματα είναι σημαντικό να επιβεβαιωθεί ότι το πολλαπλασιαστικό υλικό είναι σε ηλικία μικρότερο των επτά εβδομάδων. Η επιτυχία εξαρτάται από τέσσερις παράγοντες: εμπορικός σπόρος απαλλαγμένος από ζιζάνια, έντομα και ασθένειες, επάρκεια νερού και θερμοκρασίας, επάρκεια φωτισμού υψηλής ποιότητας και 3-4 μέρες περίοδος σκλήρυνσης.
Ένας επιπρόσθετος παράγοντας είναι ότι τα καρπούζια παθαίνουν μεταφυτευτικό σοκ και δεν πρέπει να διαταράσσονται. Γι’ αυτό το λόγο τα μοσχεύματα θα πρέπει να μεταφέρονται στους αγρούς στις ίδιες κλούβες μέσα στις οποίες αναπτύσσονται και οι οποίες πρέπει να είναι αρκετά μεγάλες ώστε να μην περιορίζεται το ριζικό τους σύστημα.


Κάλυψη με πλαστικό

Η κάλυψη με μαύρο πολυαιθυλένιο μπορεί να παρέχει πολλά πλεονεκτήματα στην καλλιέργεια του καρπουζιού, τα οποία είναι: μείωση των εξόδων για την καταπολέμηση πρώιμων ζιζανίων, βελτίωση της πρώιμης ανάπτυξης και εγκατάστασης της καλλιέργειας, μπορεί επίσης να αυξήσει την δράση των νηματοδοκτόνων, ελαχιστοποιεί την διήθηση των διαλυτών στοιχείων κατά τη διάρκεια ισχυρών βροχοπτώσεων και διατηρεί ένα πιο ομοιόμορφο επίπεδο υγρασίας μεταξύ των αρδεύσεων.


Επικονίαση

Tα φυτά του καρπουζιού παράγουν ξεχωριστά αρσενικά και θηλυκά άνθη στον ίδιο βλαστό. Ένα θηλυκό άνθος μπορεί εύκολα να αναγνωριστεί από τη διόγκωση στη βάση του, η οποία μοιάζει με ένα μικροσκοπικό καρπούζι. Κανονικά το θηλυκό άνθος πρέπει να συναντάται κάθε επτά με δέκα γόνατα. Γι’ αυτό το λόγο τα φυτά παράγουν περίπου δεκαπλάσια αρσενικά άνθη σε σχέση με τα θηλυκά. Επικονίαση είναι η μεταφορά της γύρης από το αρσενικό άνθος στο θηλυκό. Η γύρη πρέπει να μεταφέρεται από άνθος σε άνθος με τα έντομα-επικονιαστές, κυρίως με τις μέλισσες. Για κατάλληλη επικονίαση ένα θηλυκό άνθος πρέπει να δεχτεί πάνω από οχτώ επισκέψεις μελισσών. Αν δεν τοποθετηθεί αρκετή γύρη σε κάθε θηλυκό άνθος, η καρπουζιά είτε δεν θα παράγει καρπούς, είτε θα είναι κακοσχηματισμένοι και πιθανώς θα αφαιρεθούν κατά τη συγκομιδή. Και οι δυο αυτές περιπτώσεις καταλήγουν σε μείωση της σοδειάς και της ποιότητας. Τα θηλυκά φυτά που δεν δένουν κανονικά χάνουν το πράσινο χρώμα τους, συρρικνώνονται, συχνά γίνονται μαύρα και τελικά αποβάλλονται (αποχωρίζονται από το μίσχο). Οι μέλισσες επισκέπτονται τα καρπούζια κυρίως το πρωί, μια με δύο ώρες μετά την ανατολή του ήλιου μόλις τα άνθη ανοίγουν. Οι επισκέψεις συνεχίζονται μέχρι το απόγευμα ανάλογα με τη θερμοκρασία και τις υπόλοιπες καιρικές συνθήκες. Τα μέσα του μεσημεριού είναι συνήθως η περίοδος που οι μέλισσες έχουν τη μέγιστη δραστηριότητα, εντούτοις συννεφιασμένος, βροχερός καιρός ή άκαιρο ψύχος συνήθως περιορίζουν την δραστηριότητα των μελισσών. Τα χαρακτηριστικά άνθη του καρπουζιού ανοίγουν μόνο για μια μέρα και πρέπει να επικονιαστούν αποτελεσματικά αυτή τη μέρα για να επιτευχθεί μια καλή σοδειά. Τα άνθη του καρπουζιού δεν είναι ελκυστικά προς τις μέλισσες. Γι’ αυτό το λόγο τα ανθισμένα ζιζάνια ή τα άλλα φυτά μπορούν ανταγωνιστούν τα καρπούζια. Όπου είναι δυνατόν πρέπει να καταστρέφονται ζιζάνια τα οποία μπορεί να ανθίζουν συγχρόνως με τα φυτά του καρπουζιού.


Συγκομιδή
Η συγκομιδές αρχίζουν περίπου 30 μέρες μετά την πλήρη άνθιση και συνεχίζονται για πολλές εβδομάδες με 3-4 κοψίματα σε διαστήματα των 3-5 ημερών. Τα καρπούζια πρέπει να συλλέγονται στο ώριμο στάδιο όπου η περιεκτικότητα σε σάκχαρα είναι η μέγιστη. Η ωρίμανση στα καρπούζια είναι δύσκολο να καθοριστεί επειδή ο καρπός δεν αποκολλάται από το μίσχο. Η σάρκα από ένα χαρακτηριστικό κοκκινόσαρκο καρπούζι αλλάζει από το άγουρο ροζ χρώμα στο κόκκινο της ωρίμανσης, και μετά περνάει στην υπερωρίμανση μέσα σε διάστημα 10-14 μέρες .
Οι παραγινωμένοι καρποί έχουν υδαρή, μαλακή υφή και λίγα σάκχαρα. Γενικά, ο καρπός έχει ωριμάσει όταν ο καρπός που χτυπιέται ελαφρά με τον αντίχειρα βγάζει υπόκωφο ήχο, ο πιο κοντινός στον καρπό έλικας νεκρώνεται και οι λεπτές τρίχες στο μίσχο εξαφανίζονται.. Επιπρόσθετες ενδείξεις για την ωριμότητα είναι η αλλαγή του χρώματος των κηλίδων από γκρίζο-άσπρο σε ανοιχτό πράσινο. Ο φλοιός γίνεται σκληρός για να σχιστεί με το νύχι και οι άκρες στρογγυλεύουν. Όταν ωριμάζουν εμφανίζεται ένα σκονισμένο κάλυμμα δίνοντας στον καρπό μια θαμπή εμφάνιση και τραχιά αίσθηση.
Μαζί με τις δυσκολίες προσδιορισμού του χρόνου συγκομιδής υπάρχουν και άλλες δυσκολίες που σχετίζονται με τη συγκομιδή των καρπουζιών. Αν ο αγρός έχει δεχθεί άφθονο νερό, τα καρπούζια μπορεί να ραγίσουν, ιδιαίτερα αν συγκομίζονται πρωί όταν είναι «πρησμένα». Οι πιθανότητες να σπάσουν μπορούν να μειωθούν αν η συγκομιδή γίνει το απόγευμα και αν οι καρποί κόβονται αντί να τραβιούνται. Στοιβάζοντας τα καρπούζια στην άκρη αντί στο τέλος επίσης μειώνεται ο κίνδυνος να σπάσουν.
Τα καρπούζια αποθηκεύονται σε υψηλότερες θερμοκρασίες και σε χαμηλότερη υγρασία σε σχέση με τα πεπόνια (10-15 °C, 90% σχετική υγρασία). Η αποθήκευση για παρατεταμένες περιόδους κάτω από 10 °C μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς λόγω ψύχους : για παράδειγμα, μια εβδομάδα στους 0 °C μπορεί να προκαλέσει βαθουλώματα, απώλεια χρώματος και γεύσης. Στους 10-15 °C μπορούν διατηρηθούν 2-3 εβδομάδες μετά τη συγκομιδή. Εντούτοις το κόκκινο χρώμα βαθμιαία αλλοιώνεται.

http://www.fytokomia.gr/


Φυτικά φάρμακα για προστασία φυτών

1. Πολυκόμπι(Equisetum Arvense)-(για μυκητιάσεις) 

Το πολυκόμπι φύεται σε υγρά,όξυνα και αμμοπηλώδη εδάφη, σε βουνά και μέσα σε δάση. Έχει βλαστούς με ανοιχτό πράσινο χρώμα και τα στελέχη του έχουν λεπτότατες ραβδώσεις κατά μήκος.

Την άνοιξη πέτα καφετιά βλαστάρια με σπόρια, που στην κορυφή φέρουν αγκάθια. Στην συνέχεια εκφύονται και πράσινα βλαστάρια χωρίς σπόρια μήκους 20 - 30 εκ. με πυκνά παρακλάδια τα οποία και μαζεύουμε για το παρασκεύασμα μας.
Τα βλαστάρια αυτά μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε χλωρά ή να τα αποξηράνουμε σε σκιερό στεγνό μέρος για να τα έχουμε όλο το χρόνο. Τα μέρη αυτά του φυτού περιέχουν μέχρι 10% πυριτικά οξέα. Το τσάι από αυτά τα μέρη του φυτού είναι θεραπευτικό και για τον άνθρωπο για το βήχα, ρευματισμούς, νεφρά και καθαρισμό του αίματος.

Για την υποβοήθηση των καλλιεργούμενων φυτών φτιάχνουμε τα εξής:


Τσάι
Χρησιμοποιούμε ένα κιλό χλωρό ή 200γρ. αποξηραμένο Equisetum Arvense. 
Το βάζουμε σε ένα δοχείο και το περιχύνουμε με 5 λίτρα νερό που κοχλάζει. Το αφήνουμε έτσι για 30 λεπτά να τραβήξει, μετά το σουρώνουμε και προσθέτουμε άλλα 5 λίτρα κρύο νερό. Με αυτό το τσάι ραντίζουμε τα φυτά προληπτικά και θεραπευτικά ενάντια στις μυκητιάσεις.

Ένας άλλος τρόπος παρασκευής τσαγιού είναι να βράσουμε 500γρ.αποξηραμένο Equisetum Arvense για 30 λεπτά της ώρας μέσα σε 5 λίτρα νερό. Στη συνέχεια το σουρώνουμε και προσθέτουμε 20 λίτρα νερό κρύο.

Με τα παρασκευάσματα αυτά ψεκάζουμε δένδρα και λαχανικά ενάντια σε μυκητιάσεις (περονόσπορο, ωίδιο, φουζικλάδιο, μονίλια, κ.α.).Σε περιπτώσεις κινδύνου ψεκάζουμε αρκετές φορές, μια φορά 4 μέρες ενώ σε περιπτώσεις σοβαρών προσβολών προσθέτουμε στο τσάι αυτό και 0.1 έως 0.3 % βρέξιμο θειάφι ή θειικό χαλκό.

Σκέτο τσάι αραιωμένο 10 φορές με νερό χρησιμοποιείται για πότισμα των φυτών βοηθώντας έτσι περισσότερο το φυτό και τις ρίζες του.

Διάφοροι συνδυασμοί με κρύο έκχυμα από πολυκόμπι του αγρού-(για απομυζητικά έντομα)

Σε ένα δοχείο (ξύλινο ή πλαστικό) με 10 λίτρα νερό ρίχνουμε ένα κιλό φρέσκο ή 200γρ. αποξηραμένο Equisetum Arvense και το αφήνουμε 8 ημέρες να τραβήξει ανακατεύοντας το κάθε μέρα από λίγο. Μετά από τις 8 ημέρες το σουρώνουμε.

Σε ένα άλλο δοχείο διαλύουμε μέσα σε χλιαρό νερό 40γρ. τριμμένο πράσινο σαπούνι όπου αφού διαλυθεί καλά το σαπούνι προσθέτουμε το σαπουνόνερο στο διάλυμα από το πολυκόμπι. Εκεί προσθέτουμε και 800γρ. οινόπνευμα (άσπρο ή φωτιστικό) και τέλος προσθέτουμε τόσο, ώστε να έχουμε σύνολο 40 λίτρων, δηλαδή μέσα στο διάλυμα αυτό εκτός από το πολυκόμπι έχουμε και 2% οινόπνευμα και 1% σαπούνι.Με το παρασκεύασμα αυτό ψεκάζουμε τα φυτά ενάντια σε απομυζητικά ή και φυλλοφάγα έντομα.

Τον ίδιο συνδυασμό μπορούμε να κάνουμε χρησιμοποιώντας αντί το μίγμα από πολυκόμπι το κρύο έκχυμα 24 ωρών από τσουκνίδα για τις μελίγκρες, ή το διάλυμα 10 ή 14 ημερών για άλλα έντομα. Επίσης μπορούμε να συνδυάσουμε διάλυμα από πολυκόμπι και τσουκνίδα 1:2 ή 1:1 και να το αραιώσουμε με τετραπλάσιο ή πενταπλάσιο νερό, φτιάχνοντας έτσι ένα παρασκεύασμα με το οποίο θα ραντίσουμε τα φυτά για ενδυνάμωση τους.

2. Αιθέρια έλαια
Αν προσέξετε, θα παρατηρήσετε, ότι σε διάφορα φυτά δεν κάθονται επάνω έντομα και ζωύφια που προσβάλλουν τα καλλιεργούμενα φυτά. Π.χ. πάνω στην λεβάντα, το δεντρολίβανο, το θυμάρι και το κάρδαμο δεν πηγαίνουν μελίγκρες. Αυτό οφείλεται στη μυρωδιά τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το θάμνο της κουφοτυλίας (σουμπούκος ή μέλαινα)που δεν τον πλησιάζουν οι αρουραίοι και οι τυφλοπόντικες. Μερικοί υποστηρίζουν ότι υπάρχει και κάποια απωθητική ακτινοβολία που εκπέμπεται από το φυτό αυτό προς αυτά τα ζώα. Οι οσμές των φυτών προέρχονται από τα αιθέρια έλαια που περιέχουν. Τα αιθέρια έλαια είναι πτητικές ουσίες, δηλαδή ουσίες που εξατμίζονται, εύκολα και τις καταλαβαίνουμε με την όσφρηση.

Αρκεί λοιπόν να κάνουμε παρατηρήσεις και να βρούμε τα φυτά που με τη μυρωδιά τους διώχνουν τα έντομα που προσβάλουν τα καλλιεργούμενα φυτά μας, έτσι ώστε να κάνουμε ραντίσματα με τα αιθέρια έλαια αυτών των φυτών και να απωθούμε ορισμένα έντομα.

Χρησιμοποιούμε τα πράσινα μέρη ή και τα άνθη των φυτών που θα επιλέξουμε (π.χ. λεβάντα) τα οποία και μαζεύουμε την εποχή που μυρίζουν πιο δυνατά (δηλαδή την άνοιξη) και φτιάχνουμε διάφορα τσάγια. Το βράσιμο δεν πρέπει να ξεπερνά τα 2 λεπτά ή το πολύ 3 γιατί διαφορετικά διαφεύγουν τα αιθέρια έλαια.

Στο εμπόριο υπάρχουν έτοιμα αποστάγματα διαφόρων αιθέριων ελαίων (λεβάντας, έλατου, μέντας,καμφοράς κ.α.) τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε πολύ μικρές ποσότητες : 0.02 – 0.05%

Σε ένα λίτρο νερό το 0.05% είναι μισό γραμμάριο. Επειδή όμως αυτή η ποσότητα είναι πολύ δύσκολο να ζυγιστή για αυτό ζυγίζουμε 50 σταγόνες και στην συνέχεια υπολογίζουμε πόσες σταγόνες είναι το μισό γραμμάριο. Χρησιμοποιούμε τόση ποσότητα, ώστε η μυρωδιά να είναι τόσο δυνατή, όσο μυρίζει το φυτό στη φυσική του κατάσταση, όχι παραπάνω. Το ίδιο ισχύει και για το τσάι που θα φτιάξουμε μόνοι μας.

Προσοχή: Αν θέλουμε να διαλύσουμε σε 10 λίτρα νερό 5 γραμμάρια αιθέριο έλαιο θα πρέπει πρώτα να γίνει η διάλυση των 5 γραμμαρίων σε ένα λίτρο νερό. Επειδή όμως τα αιθέρια έλαια όπως και τα λάδια δεν διαλύονται στο νερό για αυτό θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα συνηθισμένο υγρό σαπούνι κουζίνας ή κάτι ανάλογο για να μπορέσει να γίνει η διάλυση.

Ρίχνουμε λοιπόν μέσα σε ένα λίτρο νερό 2 ως το πολύ 5 σταγόνες υγρό σαπούνι το ανακατεύουμε και στη συνέχεια ρίχνουμε τα 5 γραμμάρια του αιθέριου ελαίου το οποίο τώρα διαλύεται εύκολα και ανακατεύοντας συμπληρώνουμε το νερό ώστε να έχουμε σύνολο 10 λίτρα.
Μπορούμε να ανακατεύουμε τα αιθέρια έλαια μέσα σε διάλυμα από τσουκνίδα ή αλλά φυτά ή ακόμα και να ρίχνουμε κομμάτια από τα κομμάτια από τα αρωματικά φυτά μέσα στο διάλυμα τις τσουκνίδας λίγες μέρες πριν το σουρώσουμε.

3. Φτέρες ή Πτέρες

Είναι φυτά που ανήκουν στην οικογένεια των κρυπτογαμικών φυτών. Λέγονται έτσι, γιατί δε σχηματίζουν άνθη στην κάτω πλευρά των φύλλωντους και μεταφέρονται με τον άνεμο πολύ μακριά. Οι φτέρες φυτρώνουν σε υγρά και σκιερά μέρη. Θα τις βρούμε μέσα σε δάση πλατύφυλλων κυρίως δένδρων σε ρεματιές και γενικά σε μέρη που έχει υγρασία. Όταν κόβουμε φτέρες δεν πρέπει να τις ξεριζώνουμε αλλά να τις κόβουμε από τα στελέχη τους και η ρίζα να μένει μέσα στο έδαφος.

Τα είδη που μας ενδιαφέρουν είναι:

α) Φτέρη η αέτειος (Pteridium Aquilinum-(για ψώρες και αφίδες κλαριών)

Το είδος αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι ύψος 1.5μ. και μπορεί να φύεται μέχρι υψόμετρο 1500μ. Είναι πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα. Το είδος αυτό της φτέρης,όπου είναι άφθονο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν κάλυψη του εδάφους στις καλλιέργειες λαχανικών και κάλυψη των λεκανών των δένδρων. Επίσης,χρήσιμο είναι στην κάλυψη των δαπέδων των σταύλων μαζί με άχυρο. Με τη φτέρη αυτή φτιάχνουμε ένα παρασκεύασμα για ψώρες και αφίδες (μελίγκρες)ως εξής : Ψιλοκόβουμε τις φτέρες και τις ρίχνουμε σε ένα δοχείο με νερό. Για κάθε λίτρο νερό χρησιμοποιούμε 10γρ. ψιλοκομμένη φτέρη. Κλείνουμε το δοχείο και το αφήνουμε έτσι για 14 μέρες. Μετά με ένα πινέλο ή βούρτσα τα οποία βουτάμε στο διάλυμα τρίβουμε τα κλαριά και τα κλαδιά όπου κάθονται οι ψώρες και οι αφίδες.

 β) Η φτέρη (Dryopteris Filix-Mas)-(για μελίγκρες φύλλων κ.λ.π. απομυζητικά)

Το είδος αυτό της φτέρης είναι κάπως σπάνιο στην Ελλάδα. Με αυτό μπορούμε να φτιάξουμε ένα παρασκεύασμα για τις μελίγκρες των φύλλων, ψώρες, κλαριών και άλλων απομυζητικών ζωυφίων .Βράζουμε 1 κιλό φρέσκια ή 150γρ. αποξηραμένη φτέρη του είδους αυτού σε 5 λίτρα νερό για μίση ώρα. Στην συνέχεια αφού το αφήσουμε να κρυώσει αλείφουμε με ένα πινέλο τα σημεία που υπάρχουν τα παράσιτα. Το παρασκεύασμα γίνεται πιο αποτελεσματικό, αν προσθέσουμε 2% οινόπνευμα και 1%σαπούνι. Το σαπούνι (πράσινο τρίμμα) το διαλύουμε καλά σε λίγο διάλυμα όταν αυτό είναι ακόμα ζεστό, σε χωριστό δοχείο και μετά το επιστρέφουμε όλο μαζί στο αρχικό δοχείο. Το οινόπνευμα το προσθέτουμε αμέσως πριν τη χρήση.

4. Ευκάλυπτος –Καμφορά – Μέντα – Δυόσμος-(για σκόρους φυτών και σκουλήκια)

Από τα φύλλα των φυτών αυτών χρησιμοποιούμε τα αιθέρια έλαια με τα οποία, είτε μόνα τους, είτε μαζί με άλλες ουσίες μπορούμε να εκδιώξουμε διάφορα ενοχλητικά σκουλήκια (κάμπιες) και είδη σκόρων φυτών. Π.χ. η κάμπια του εντόμου Eupoecina Ambiquella και άλλες προνύμφες εντόμων, που φτιάχνουν ιστό σαν της αράχνης, απωθούνται με την οσμή από αυτά τα αιθέρια έλαια. 
Αν βρούμε στο εμπόριο αιθέρια έλαια των φυτών αυτών σε κρυστάλλους, τότε τα χρησιμοποιούμε ως εξής. Διαλύουμε ένα γραμμάριο από τους κρυστάλλους σε μερικές σταγόνες οινόπνευμα και όλο το διαλύουμε σε 10 λίτρα νερό και μετά ψεκάζουμε. 
Το οινόπνευμα πρέπει να είναι λιγότερο του 2% στο σύνολο.

5. Αρτεμησία το αψίδιον(ArtemisiaΑbsinthium)-(απωθητικά μυγών και άλλων εντόμων)

Το φυτό αυτό δεν είναι και τόσο συνηθισμένο στην Ελλάδα (υπάρχουν άλλα συγγενικά). Ευδοκιμεί εύκολα σχεδόν παντού, είναι φυτό πολυετές, θαμνώδεις. Ανθίζει Ιούλιο ή Αύγουστο και φτάνει μέχρι ύψος 1.25μ. Περιέχει αιθέρια έλαια και ενζυματικές ουσίες.

Από την αρτεμισία χρησιμοποιούμε όλο το φυτό εκτός από τις ρίζες του για τσάγια, τα οποία είναι καλά και για τον άνθρωπο. Αυτό το τσάι διεγείρει την όρεξη και θεραπεύει παθήσεις της χολής και του στομάχου.

Για την φυτοπροστασία πιο δραστικά είναι τα επάνω φύλλα με τα στελέχη τους όταν μαζεύονται λίγο πριν την ανθοφορία ή μόλις αρχίζει. Μπορούμε να κόψούμε περισσότερα φύλλα και να τα αποξηράνουμε σε σκιά για να τα έχουμε διαθέσιμα όλο το χρόνο.

Το τσάι για ράντισμα γίνεται ως εξής. Σε ένα δοχείο ρίχνουμε 3 κιλά αποξηραμένου φυτού ή 10 κιλά φρέσκου και τα περιχύνουμε με νερό που κοχλάζει μέχρι να σκεπαστεί, το αφήνουμε έτσι σκεπασμένο 20 – 30 λεπτά, για να τραβήξει. Μετά σουρώνουμε και προσθέτουμε και άλλο νερό μέχρι να έχουμε σύνολο 100 λίτρα. Με αυτό ραντίζουμε τα φυτά για να διώξουμε διάφορα ενοχλητικά έντομα.

6. Πύρεθρο-(φυσικό εντομοκτόνο)

Το πύρεθρο είναι φυτό πολυετές ποώδες, μοιάζει με τη μαργαρίτα, γίνεται και θάμνος και έχει φύλλα οδοντωτά. Από τα άνθη του βγαίνει η δραστική ουσία πυρεθρίνη, που είναι ένα φυσικό εντομοκτόνο.
Η πυρεθρίνη έχει χρησιμοποιηθεί από αρχαιοτάτους χρόνους για μύγες, κουνούπια και άλλα έντομα.

Το πύρεθρο ανήκει στην οικογένεια των χρυσανθέμων, τα είδη που μπορούν να καλλιεργηθούν και έχουν πυρεθρίνες είναι τα εξής:

Chrysanthemum Cinerariafolium, Chrysanthemum Roseum ή Coccineum,Chrysanthemum Marschalli.
Ένα άλλο είδος πύρεθρου, το πύρεθρο το παρθένιο (Pyrethrum Parthenium) φύεται μόνο του σε βουνά της Ελλάδας. Έχει φύλλα με γκρί χνούδι και μικρά άσπρα άνθη που δίνουν πολύ καλή πυρεθρίνη. 
Δεν ξέρουμε όμως αν αυτό το είδος μπορεί να καλλιεργηθεί.

Καλλιέργεια πύρεθρου
Το Μάιο σπέρνουμε τους σπόρους σε δοχεία σπορείου με καλό χώμα. Οι σπόροι τοποθετούνται σχεδόν στην επιφάνεια. Χρειάζεται λίγο πότισμα για να φυτρώσουν,αλλά το χώμα να στραγγίζει. Την επόμενη άνοιξη τέλος Μαρτίου, μεταφυτεύουμε τα φυτά στην οριστική τους θέση. Φτιάχνουμε σαμαράκια σε γραμμές, όπου κάθε γραμμή απέχει 30εκ. από την άλλη και πάνω στη γραμμή κάθε φυτό έχει αποστάσει 30εκ. από το άλλο. Δε χρειάζεται λίπανση, ειδικά τα χημικά λιπάσματα κάνουν κακό στο φυτό.

Το πύρεθρο δίνει άνθη κατά το Μάιο ή Ιούνιο εφόσον ποτίζεται. Το πότισμα συνεχίζεται μέχρι το φθινόπωρο. Το φυτό δίνει άνθη για 10 χρόνια.

Χρήση του πύρεθρου
Τα άνθη κόβονται και τοποθετούνται σε σκιερό και ξηρό μέρος για αποξήρανση. Προσοχή στη δυνατή αντηλία. Η υπεριώδης ακτινοβολία και η θερμοκρασία πάνω από 28 C (κελσίου) καταστρέφουν ή κάνουν να διαφύγει η πυρεθρίνη. Η διαδικασία εξαγωγής του εκχυλίσματος χρειάζεται συσκευές χημικού εργαστηρίου. Η μέθοδος περιγράφεται σε έντυπο του Μπενάκιου Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου με τον τίτλο << Το Ελληνικό πύρεθρο >>. Παρόλο που το πύρεθρο χρησιμοποιείται από πολλά χρόνια ως εντομοκτόνο, δεν παρατηρήθηκε ανάπτυξη ανθεκτικότητας. Εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει και συνθετική πυρεθρίνη, ίσως εδώ να έχουμε ανάπτυξη ανθεκτικότητας. Η πυρεθρίνη δρα ως δηλητήριο νεύρων και έχει αποτελέσματα και με την επαφή. Τα έντομα στην αρχή παρουσιάζουν έναν ερεθισμό μετά παραλύουν και τα περισσότερα ψοφούν.

Το εντομοκτόνο αυτό παρόλο που είναι αβλαβές για τα θερμόαιμα ζώα και τον άνθρωπο, δεν παύει να σκοτώνει και τα ωφέλιμα έντομα, όπως τις μέλισσες και άλλα έντομα που τρώνε τα βλαβερά. Το πλεονέκτημα του έναντι των συνθετικών εντομοκτόνων είναι ότι αποικοδομείται σύντομα (48 ώρες) σε φυσικές αβλαβής ουσίες. Σε μερικές ώρες ήδη έχει χάσει την έντονη δραστικότητα του.

Η πυρεθρίνη μαζί με διάφορα αιθέρια έλαια αυξάνει τη δραστικότητα της και έτσι πωλείται συνήθως από διάφορους κατασκευαστές στην Ευρωπαική αγορά για τους βιοκαλλιεργητές.

Το πιο απλό που μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας είναι η σκόνη πύρεθρου από προσεκτικά αποξηραμένα άνθη. Τη σκόνη αυτή την ανακατεύουμε με ίση ποσότητα πολύ λεπτής σκόνης (πούδρας)από σκληρά πετρώματα και με το μείγμα αυτό κάνουμε σκόνισμα στα φυτά που έχουν προσβληθεί από έντομα.

 Προσοχή: Στην βιολογική καλλιέργεια χρησιμοποιούμε μόνο τη φυσική πυρεθρίνη και μόνο σε ακραίες περιπτώσεις και ποτέ προληπτικά. Εξάλλου δεν έχει νόημα η προληπτική χρήση, γιατί σε δύο μέρες η πυρεθρίνη έχει αποικοδομηθεί.

Η πυρεθρίνη σε μεγάλη αραίωση, που δεν σκοτώνει πλέον, μαζί με αιθέρια έλαια έχει απωθητική δράση στα έντομα. Αυτή η χρήση είναι προτιμότερη.

Όταν έχουμε κρύο καιρό και συννεφιά, για να δράση η πυρεθρίνη πρέπει το νερό που θα χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε το εκχύλισμα για ψέκασμα να έχει θερμοκρασία 35 – 37 βαθμούς.

Φτιάχνουμε πάντα τόσο υγρό για ψήκασμα με πυρεθρίνη, όσο χρειαζόμαστε για να το χρησιμοποιήσουμε αμέσως,όσο περισέψει την άλλη μέρα έχει χάσει την εντομοκτόνο δράση του. 
Το καθαρό εκχύλισμα κλειστό μέσα στο μπουκάλι του διατηρείται για μήνες.

Εάν η πυρεθρίνη είναι παλιά και έχει αποικοδομηθεί (εν μέρει) ή εάν το διάλυμα είναι περισσότερο αραιωμένο από ότι πρέπει τότε η πυρεθρίνη δεν σκοτώνει τα έντομα αλλά απλώς τα ναρκώνει προσωρινά. 

7. Ρήον ή ρεβέντι (Rheum Rhababrum)-(για κάμπιες, αφίδες και μυκητιάσεις)

Φυτό σπάνιο στην Ελλάδα. Πολλαπλασιάζεται με τους κόνδυλους των ριζών του. Θέλει εύφορο χώμα και υγρασία για αυτό το φυτεύουμε σε σκιερό μέρος του κήπου.

Για την φυτοπροστασία, πιο κατάλληλη είναι η ποικιλία του είδους αυτού με το όνομα παλαμοειδές και με λατινικό όνομα Rheum var. Tangutimum Maximowitc.

Είναι φυτό ποώδες με παχιά φύλλα τα οποία φυτρώνουν από τη βάση του κορμού με μακρύ μίσχο. Τα άνθη του είναι ροδόχρωα και φυτρώνουν στην κορυφή. Ο κορμός του είναι σχεδόν μέσα στο έδαφος και οι ρίζες του είναι φαρμακευτικές για τον άνθρωπο σε παθήσεις στόμαχου και εντέρων.

Για την φυτοπροστασία φτιάχνουμε από τα φύλλα του φυτού τα εξής παρασκευάσματα :

Βράζουμε 2 κιλά φύλλα μαζί με τα κοτσάνια τους σε 10 λίτρα νερό για 10 λεπτά.
 Όταν το τσάι κρυώσει ραντίζουμε τα φυτά εναντία σε κάμπιες και αφίδες.
Παίρνουμε 2 κιλά φύλλα μαζί με τα κοτσάνια τους και τα ρίχνουμε σε ένα δοχείο με 10 λίτρα νερό και το αφήνουμε έτσι για 5 ημέρες εφόσον η θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι 20 C και πάνω. Μετά σουρώνουμε και ραντίζουμε χωρίς να κάνουμε αραίωση. Το ράντισμα αυτό επιδρά ενάντια στις μυκητιάσεις αλλά και εναντία σε αφίδες και κάμπιες,ίσως λόγω και του οξαλικού όξεος που περιέχει.

8. Ροτενόνη-(φυσικό εντομοκτόνο)

Ροτενόνη ονομάζουμε την δραστική ουσία που βγαίνει από το ψυχανθές φυτό Derris Elliptica. Φύεται στην Ινδονησία και στην Κεντρική Αμερική. Από το φυτό συλλέγονται οι ρίζες του, στεγνώνονται και αλέθονται.
Απ’ αυτό με οργανικά διαλυτικά μέσα βγαίνει η ροτενόνη,κατόπιν εξάτμισης των διαλυτικών μέσων.

Η δράση της ροτενόνης είναι παρόμοια με αυτή της πυρεθρίνης, δηλαδή πλήρες εντομοκτόνο, μόνο που η δράση του είναι πιο αργή. Η ροτενόνη δε χρησιμοποιείται τόσο για έντομα που πετούν αλλά περισσότερο γι’ αυτά που μετακινούνται σίγα, όπως σκουλήκια (προνύμφες εντόμων) για τον ψύλλο της γης (είδη Phyllodreta) και στο πλύσιμο των ζώων για την καταπολέμηση της αλογόμυγας.

Η ροτενόνη δρα εξ’ επαφής αλλά και μέσα στο πεπτικό σύστημα των εντόμων. Η ροτενόνη είναι επικίνδυνη για τα ψάρια, γι’ αυτό σε μερικές χώρες δεν επιτρέπεται η χρήση της. Υπάρχουν έτοιμα παρασκευάσματα του εμπορίου για βιοκαλλιέργιες με συνδυασμό πυρεθρίνης και ροτενόνης. 
Η ροτενόνη δεν επιδρά στα θερμόαιμα.
Και η ροτενόνη πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο σε ακραίες περιπτώσεις και ποτέ προληπτικά. 
Σαν χρόνο αναμονής καλό είναι να υπολογίζουμε 5 ημέρες.

9. Quassia-(φυσικό εντομοκτόνο)

Η δραστική ουσία Quassia ήταν μέχρι τη δεκαετία του ’50 ένα μέσο για την καταπολέμηση ψειρών και μυγών. Βγαίνει από το ξύλο των τροπικών φυτών Picrassma Excelsa και Quassia Amara, που φύονται στη Τζαμάικα και στις Δυτικές Ινδιές, σήμερα είναι κάπως δύσκολο να το βρει κανείς. 
Για το παρασκεύασμα χρειαζόμαστε 50γρ. ξύλου Quassia σε 1 λίτρο νερό το οποίο βράζουμε μια ώρα και μετά το αφήνουμε μια μέρα να τραβήξει. Μετά σουρώνουμε το νερό αυτό και προσθέτουμε 1 ή 2 λίτρα νερό, όπου έχουμε διαλύσει 100γρ. σαπούνι. Τέλος, προσθέτουμε και άλλο νερό κρύο ώστε να έχουμε σύνολο 5 λίτρα υγρό. Αυτό είναι ένα γενικό εντομοκτόνο για ψώρες, μελίγκρες κ.α. έντομα.

Η Quassia είναι ακίνδυνη για τον άνθρωπο, μάλιστα παλιά έφτιαχναν και ειδικό τσάι για σκουλήκια στα έντερα.

10. Εκχυλίσματα από διάφορα φυτά

Τα εκχυλίσματα αυτά παρασκευάζονται ως εξής:
Κόβουμε μικρά τεμάχια τα φυτά και τα ρίχνουμε μέσα σε ένα δοχείο (ξύλινο ή σκληρό πλαστικό) και προσθέτουμε τόσο νερό μέχρι να σκεπαστούν τελείως. Μέσα εκεί μένουν 7- 8 ημέρες. Εάν ο καιρός είναι κρύος τα αφήνουμε μέσα στο νερό λίγες μέρες παραπάνω.

Τα παρασκευάσματα αυτά χρησιμοποιούνται για τους εξής λόγους:

α) Για απώθηση τρωκτικών, κόβουμε φύλλα και βλαστούς από το φυτό τούγια (η τούγια είναι πολύ δηλητηριώδεις και για τον άνθρωπο) βελόνες από πεύκο και έλατο, φύλλα από καρύδια και από σαμπούκο. Μετά από 8 ημέρες σουρώνουμε και ραντίζουμε (χωρίς αραίωση) τους διαδρόμους και τα μέρη που δεν θέλουμε να περάσουν τρωκτικά.
β) Για απομάκρυνση μυρμηγκιών, φύλλα από δελφινίο το αιάντιο, από λεβάντα και τοματιά.
γ) Για απώθηση κάμπιας από τα λάχανα, φύλλα τοματιάς και λουλούδια κατηφέ.
δ) Για απώθηση μύγας των καρότων, κρεμμύδια, σκόρδα και πράσα. Το ράντισμα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε εβδομάδα την περίοδο που πετά η μύγα.

Εκτός από τα αγριόχορτα και τα εκχυλίσματα από φύκια μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φυτοπροστατευτικά. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι:

Εκχυλίσματα από φύκια (θαλάσσια άλγη)

Χρησιμοποιούνται συνήθως τα φύκια Ascophyllum Nodosum και Fucus Vesiculosus.
Τα φύκια, όπως είναι βρεγμένα από τη θάλασσα μπαίνουν σε πρέσα σαν αυτή των σταφυλιών και στίβονται. Το ζουμί που βγαίνει έχει χρωματισμό πράσινο – καφέ και χαρακτηριστική μυρωδιά.

Άλλος τρόπος είναι να στεγνώσουμε τα φύκια και μετά να τα τρίψουμε να γίνουν σκόνη από την οποία κάνουμε, όποτε θέλουμε εκχυλίσματα όπως με την τσουκνίδα 10 ή 14 ημερών.

Υπάρχει και άλλος τρόπος για να βγάλουμε καθαρά εκχυλίσματα, απαιτούνται όμως ειδικές εγκαταστάσεις. Τα ζουμιά και τα εκχυλίσματα από τα φύκια χρησιμοποιούνται ως βελτιωτικά του εδάφους με πότισμα ή ως δυναμωτικό των φυτών με ράντισμα.

Η ευνοική επίδραση των παρασκευασμάτων είναι αργή αλλά εκπληκτική.Αυτό οφείλεται στον πλούτο των ιχνοστοιχείων που περιέχουν τα φύκια όταν το εκχύλισμα βγαίνει από πρέσα, όπως είναι βρεγμένα με θαλασσινό νερό. Το λίγο αλάτι της θάλασσας δε βλάπτει, διότι διαλύεται σε πολύ νερό. Το εκχύλισμα από φύκια περιέχει ιώδιο, βρώμιο, μαγνήσιο, κάλιο, σίδηρο, βάριο, μαγγάνιο, χαλκό, μολυβδαίνιο, και ψευδάργυρο όλα αυτά ως ιχνοστοιχεία. Επίσης, περιέχουν μεγάλο ποσοστό αμινοξέων, το δομικό υλικό κάθε ζωντανού οργανισμού. Ακόμη περιέχουν αυξίνες (ουσίες που προκαλούν ανάπτυξη) και σάκχαρα. Όλο το παραπάνω σύμπλεγμα των στοιχειών συντελεί στην υγεία των φυτών.

Επίσης:
α) Επειδή τα ζουμιά από φύκια δυναμώνουν την υγεία των φυτών συνιστούμε να μπαίνουν σε πολλά άλλα εκχυλίσματα.
β) Τα ζουμιά από φύκια μειώνουν αρκετά το σοκ που υφίστανται τα φυτά με δραστικά ραντίσματα όπως με χαλκό ή θειάφι. Όταν τα φυτά παθαίνουν σοκ σταματούν την ανάπτυξη για 3 ή 4 ήμερες και δεν παράγουν σάκχαρα. Βέβαια σιγά – σίγα επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση, αλλά προσθέτοντας ζουμί από φύκια σε δραστικά ραντίσματα το σοκ αυτό γίνεται αρκετά πιο ήπιο.
γ) Από πολλές εμπειρίες βιοκαλλιεργητών της Ευρώπης βγαίνει το συμπέρασμα ότι τα ζουμιά και εκχυλίσματα από φύκια προφυλάσσουν τα φυτά από πολλές ασθένειες από μύκητες. Διασταυρούμενες πληροφορίες μας περιγράφουν επιτυχίες σε αμπέλια, φράουλες, πατάτες κ.α.. Ιδιαίτερη επιτυχία υπάρχει σε προφύλαξη από βοτρύτη όπου ίσως να οφείλεται στα αμινοξέα που τα φύκια περιέχουν. Από τα έτοιμα εκχυλίσματα του εμπορίου χρειαζόμαστε δόσεις του 0.5% για ψέκασμα και 0.1% για πότισμα, ανάλογα με την συμπύκνωση που έχει το παρασκεύασμα.